DIT VERHAAL IS GROTENDEELS NOG WAAR OOK
Wat is jullie locatie, 1-10?
Wat is jullie locatie? -We zijn vlakbij, Marianne. Zeg 't eens.
Er is een spoedmelding, South Cobine Street 16.
Er is een overval gaande bij de American Bank.
Verdachte rijdt in een witte sedan.
Verdachte is gewapend en rijdt in een witte sedan.
Wagen 1-10 gaat erachteraan.
We zien een witte sedan. Hij rijdt Main Street in.
Hij rijdt zuidwaarts in de richting van de snelweg.
Versterking, graag.
Zie je hem nog? -Net wel. We halen hem wel in.
Centrale, er staat hier een witte sedan. -Heb je versterking nodig?
Verdachte is nergens te zien. Rijdt waarschijnlijk in een blauwe sedan.
Begrepen.
Verdachte rijdt waarschijnlijk in een blauwe vierdeurs sedan op de I35.
De Highway Patrol is onderweg. -Begrepen.
Pardon. Hebt u hulp nodig?
Nee hoor, bedankt.
Het kreng begon te sputteren, dus ik wilde de volgende afslag nemen.
Maar hij viel stil. -Laat mij eens kijken.
Zou het de koeling zijn?
Zou kunnen.
Is hij kapot? -Dat zou me niets verbazen.
Hebt u verstand van auto's? -Nee, niet echt.
Waar wilde u naartoe? -Dat maakt eigenlijk niet uit.
U reed gewoon wat rond. -Precies.
Mooie pick-up heeft u. -Ja, vind ik ook.
Ik heb hem gestolen.
Echt?
Nee. Hij is van mijn man geweest.
Waar is hij dan?
Nou ja, hij is...
Hij is dood. Dus.
Mag ik vragen hoe je heet? -Jewel.
Heet je zo? -Ja, geloof je me soms niet?
Ja hoor, ik geloof je. Hij past in elk geval goed bij je.
En hoe heet jij dan, meneer Volledig-uitgedost-in-een-blauw-pak?
Bob. Bob Callahan.
Waar ben jij naar op weg? -Naar huis.
Ik heb lang op de weg gezeten.
Waarvoor? -Van alles. Ik zit in de sales.
Wat verkoop je dan? -Van alles wat.
Waar ben jij naar op zoek?
Hou je van paarden? Je hanger.
O, dat. Ja, dat klopt.
Dus je bent een cowgirl annex autodief. En verder?
Dat was het. Ik heb drie paarden en een boerderij...
O ja? Hoe heten ze? -De paarden?
Wiley, Clementine en Dorothy Jean. -Dorothy Jean?
Die naam bevalt me wel.
Rij jij paard? -Nee, nooit gedaan ook.
Het staat wel op mijn lijstje. -Welk lijstje?
Dingen die ik nog niet heb gedaan. -Dan mag je wel opschieten.
O ja? Hoezo?
Anders nog iets? -Nee, bedankt.
Dan zie ik u zo wel.
Nee, je hebt me een lift gegeven. Deze betaal ik.
Dat hoeft niet. -Ik sta erop.
Dank je wel.
Wat deed je ook weer voor de kost? Iets in sales?
Handelsreiziger? -Nee.
Leur je met bijbels? -Absoluut niet.
Ik maak maar een grapje.
Mag ik je wat vertellen?
Ik weet helemaal niets van sales. Dat zoog ik uit mijn duim.
Wat doe je dan? -Dat is geheim.
Werkelijk? Waarom dan wel?
Anders wil je me vast nooit meer zien. -En nu wel, dan?
Nou?
Hoor eens. Dat meen je toch niet? -Jazeker.
Je maakt een grapje. -Helemaal niet.
Schei toch uit. Waarom zou je me dat vertellen?
Omdat ik je vertrouw, denk ik.
Je kent me net.
Soms weet je zoiets gewoon.
En van mij weet je het zeker? -Je zit hier nog.
Omdat ik je niet geloof. Want als ik je wel geloofde...
Wat zou erger zijn: als ik nu loog, of als ik de waarheid sprak?
Bewijs het maar.
Moet ik het bewijzen?
En als me dat niet lukt?
Dan loop ik weg.
Ik ga het niet doen. -Dat dacht ik al.
Niet omdat ik het niet kan, maar omdat dat niet bij me past.
Omdat dit niet bij je past. Dus je hebt een bepaalde stijl.
Vertel maar op dan. -Wat er bij me past?
Neem deze tent nou.
Die past totaal niet bij me.
Stel je voor dat dit een bank was en dat de bar het loket was.
En die mevrouw daar was de kassier.
Dan wandel je kalmpjes naar binnen.
Je zoekt een plekje en gaat zitten, zoals wij hier nu zitten.
Je wacht, en je kijkt. Dat kan uren duren, of zelfs dagen.
Maar je wacht, want de timing moet precies kloppen.
Pas dan sla je toe.
Je loopt naar het loket en kijkt haar aan.
Je zegt: 'Mevrouw, dit is een overval.' En dan laat je haar je wapen zien.
En je zegt: 'Doe het geld in deze zak. En doe geen rare dingen.
Ik wil u geen pijn doen.
Want u lijkt me aardig.
Heel aardig.
Sterker nog, volgens mij val ik voor u.
Dus bezorg me alstublieft geen gebroken hart.'
Dan vult ze de zak met geld en geeft hem terug en ik loop kalmpjes weg.
En zij...
Wat denk jij dat ze gaat doen?
Ik maak maar een grapje.
Zijn handen beefden. Dat viel me op, dat ze zo beefden.
Als hij de trekker had overgehaald... Daar was hij vast veel te stoned voor.
Je hebt goed gehandeld. Gaat het een beetje?
Hé, John.
Sorry, maar we zijn met de pet rondgegaan en we hebben iets voor je.
Shit, 40. -Vanaf nu wordt het alleen maar minder.
Zet ze er allemaal maar op, want papa komt zo thuis.
Gefeliciteerd met je verjaardag.
Nee maar, wat krijgen we nou? -Een verrassing.
Waarom hebben jullie niets gezegd? -Dan was het geen verrassing.
Taart bij het ontbijt?
Verjaardagstaart als ontbijt? Wie heeft dat verzonnen?
De kinderen.
Ik had ze nog zo gewaarschuwd.
Papa zal wel chagrijnig zijn, en je mag niet zeggen hoe oud hij is.
'Beste president.' -Ze wilden het toch.
'Wat erg dat u bent neergeschoten en wat fijn dat het goed met u gaat.'
En jij dan?
Jij bent jarig, en ik hou mijn mond.
'Het is natuurlijk geheim...
maar ik vraag me af of u ook weleens verstoppertje speelt met het bezoek.
Ik hoop ooit op bezoek te komen, dat lijkt me leuk.
Bedankt dat u waakt over Amerika. Hartelijke groet, Abilene Hunt.'
Wagen 22, hoort u mij?
Wagen 22, hier Centrale. Hoort u mij?
Druk maar op die rode knop en zeg: 10-4.
Zeg maar '10-4, makker.'
10-4, makker. -Ik wil het doen.
De rode knop indrukken. En zeg maar 'Centrale, hier bankroof 7'.
Centrale, hier bankroof 7.
Hou eens op. -Zeg maar: 'Ik moet heel nodig 10-2'.
Ik moet heel nodig 10-2.
Wacht eens. Wat is 10-2?
Willen jullie hier wachten of mee? -Mee.
Wachten. Mag ik de sleutel? Dan kan de radio aan.
Schrijf maar een briefje aan je juf. Je komt vast te laat.
Kom op, 10-2. Lopen.
Tot wie bid je nou weer?
Onze Lieve Vrouwe van de Zeldzame Kerkbezoekjes.
Het is aan jou. Jij mag vandaag toch kiezen?
Kies dan maar wat je wilt. Je houdt toch van honkbal?
Kies dan voor honkbal.
Kies wat je echt graag wilt. Dat is het voornaamste.
Doe wat je wilt. Wat je echt leuk vindt, snap je wel?
Want daarna zit je eraan vast. Waarom kijk je me zo aan?
Vind jij je werk leuk?
Pardon, kan ik de manager spreken?
Dat ben ik. Wat kan ik voor u betekenen?
Het gaat over een zakelijke lening. -Daar kunnen we u vast bij helpen.
Over wat voor zaken gaat het dan?
Dit soort zaken.
Ga zitten.
Pap, ik verveel me. -Wat kan ik daaraan doen?
En, hoe gaat het ermee?
Niet heel goed, eerlijk gezegd.
Het is nog vroeg.
Ken je die van de kikkers die naar de bank gingen?
Zeven kikkertjes komen een bank binnen en lopen naar het loket.
Voor de kassier staat een naambordje met 'Mr Pattywhack' erop.
De kikkers zeggen: Mr Pattywhack, we willen graag een lening afsluiten.
Mr Pattywhack zegt: Dat gaat niet, jullie zijn maar kikkers.
Zeggen de kikkers: Dat is niet eerlijk. Vraag het eens aan uw manager.
Hij zegt tegen de manager:
Er zijn hier zeven kikkertjes die geld willen lenen.
Zegt de manager: Hebben ze een onderpand?
Een onderpand is iets waardoor de ander weet dat hij zijn geld terugkrijgt.
Mr Pattywhack zegt: Ik zal het vragen.
Hij zegt...
Hij vraagt aan de kikkers: Hebben jullie een onderpand?
De kikkertjes kijken hem alleen maar glazig aan.
Ze kijken hem aan en zeggen helemaal niks.
Mr Pattywhack gaat terug naar zijn baas en zegt:
Dan zetten we dat op uw spaarrekening.
'Die kikkertjes doen hun bek niet open.'
De manager kijkt naar hem, denkt even na en zegt dan:
'Ze kwekken niet, ze kwaken niet, geef ze snel krediet.'
Vat je hem? -Ja.
Ik wil geld storten.
Neem me niet kwalijk, dames en heren. Blijft u alstublieft kalm.
Ik moet u helaas mededelen dat deze bank zojuist is overvallen.
Plankgas.
Blijf allemaal... Laat mij maar, Helen.
U kunt niet weg, meneer. De politie komt eraan.
Echt, ze zijn al onderweg. -Nogmaals, ik werk dus bij de politie.
John? Wat doe jij hier in vredesnaam?
Hebben jullie iemand gezien die opviel?
Hoe oud dan precies? -Tussen de 50 en de 60, denk ik.
Meer richting 60? -Ja.
Of 50? -Ja, tussen de 50 en de 60.
Denk jij dat ook, John?
Wat is er gebeurd? Alles goed met jullie?
Hij was gewapend, zei u. -Ja, hij had een vuurwapen.
En dat hebt u gezien? Hield hij u onder schot?
Nee. Maar hij zei dat hij gewapend was.
U deed wat hij zei. Omdat hij zei dat hij gewapend was.
En daarnaast...
was hij eigenlijk nogal hoffelijk.
Ze spreekt totaal geen Engels.
En ik ken maar twee woorden Spaans, waar ik weliswaar kwistig mee strooi.
Maar we kunnen het prima vinden.
Bueno para ti. -Wat moet ik nu zeggen? Si?
Si. Absolutamente.
Ik weet wanneer ik voor de gek word gehouden, en daar kan ik mee leven.
Ik kan namelijk om mezelf lachen, meneer.
Ik kan ook heel goed om jou lachen. -Dat zal best. Schei toch uit.
Ze wil dat ik haar meeneem naar Buenos Aires. Ben jij daar ooit geweest?
Ze schijnen er prachtig te dichten.
Je bent in de war met Chili.
Dat is toch hetzelfde?
En St. Louis, ben je daar ooit geweest? Daar weet ik namelijk wel een klusje.
...19 kadetten in opleiding uit Lubbock.
De man legde zijn kinderen op bed, trok zijn sneeuwschoenen aan en daalde af.
Is het op het nieuws?
Dan nu het plaatselijke nieuws: bijen. Het Honingfeest is weer...
Het interesseert niemand.
Jou wel. Toch? -Ik doe mijn best.
Ik weet niet of ik harder mijn best moet doen of gewoon ontslag moet nemen.
Wat zou je dan willen doen? -Geen idee. Iets nuttigs.
Iets waarbij ik niet continu troep moet opruimen die elke keer weer ontstaat.
Goed. Je kunt ontslag nemen.
Of je kunt ze proberen te vangen.
Ik had nooit verwacht dat je echt zou bellen.
Ik had nooit gedacht dat je zou opnemen, dus we staan quitte.
Hoe is het met je auto? -Helemaal gerepareerd.
En jij, heb je stad en land afgereisd? -Reken maar.
Veel bijbels verkocht? -Nou en of.
Hier zit een van de vijf beste handelsreizigers in de regio.
Ik geloof er helemaal niets van. -Dat lijkt me verstandig.
Je hebt je gehoorapparaat niet in.
-Wat zeg je?
Je hebt je...
Ik heb iets voor je.
John Hunt.
John Hunt, waar zit ie? Daar zul je hem hebben.
Je aalgladde overvaller slaat weer toe. -Leuk hoor, Columbo.
Zeg het eens. -Dit komt van Gene Dentler.
Hij moest aan jou denken, zei hij. -Ja, ontzettend grappig.
Komt goed. Ik heb de Ouderenbond er al op gezet.
tussen 60 en 70 gehoorapparaat
Met Gene. -Gene Dentler? Met John Hunt.
Vertel over die overval. -Die bejaarde, bedoel je?
Ja. Weer een kleine buit, geen afdrukken, geen kogels.
Geen aanknopingspunten? Ik sta ervan te kijken.
Dat komt omdat het niemand een moer interesseert.
Het is gewoon een leuke anekdote. -Een gewapende overval is niet leuk.
Ach ja. Over leuk gesproken: ik heb nog een interessant feitje.
Ik vertelde mijn vrouw erover, en die sprak daarna haar zus.
Die belt de volgende dag over een krantenartikel dat ze had gelezen.
Het klonk precies hetzelfde. Ouwe vent met een vuurwapen.
O, ja? En hoe heet de zus van je vrouw?
Marge. Ik bel over die bankroof van 8 juli. Loopt dat onderzoek nog?
Ja, mevrouw. Kunt u me dat toe faxen?
Hoe bedoel je, meer dan één? Twee?
Neem me niet kwalijk. -O, hallo.
Ik wil graag een rekening openen. -En wat voor soort rekening?
Deze soort.
bejaarde overvalt kruidenier
Is het zo genoeg? -Breng er maar meer, Patty.
bende opa's overvalt winkels
Wil iemand even helpen?
We zien in vijf staten...
93 overvallen. -In twee jaar.
Steeds dezelfde daders? -Zeker weten.
Waarom zijn die drie nog niet opgepakt? -Dat is een kwestie van tijd.
Wat wil je nu? -Wat ik wil? Ze oppakken.
Niet huilen, mop. Wat valt er te huilen?
Het is mijn eerste werkdag.
Ach, eens moet de eerste keer zijn.
Kop op.
Je doet het geweldig.
Hoe zou u hem omschrijven? -Hij was zeer beleefd.
Hij leek me op zich best aardig.
Het was... -Laat me raden.
Een echte heer? -Ja.
Maar hij was vooral... Hij maakte een gelukkige indruk.
Gelukkig?
Zag hij eruit als een van deze heren?
Ja, zo ongeveer. Denk ik.
Hij leek alleen...
Gelukkiger.
Het ziet er niet uit. Ik wilde overal opnieuw behangen.
Maar toen zag ik dit stukje stucwerk. Daar wil ik niet overheen behangen.
Dit is de man die het huis heeft gebouwd.
Die handtekening is 100 jaar oud en zit er nu nog op.
Wiley heb ik al van kleins af aan.
Clementine was van de buren, maar die brak steeds door de afzetting heen.
Net zo lang tot we haar maar kochten.
Dus dit is allemaal van jou?
Ja. Van mij én van de bank.
De kinderen vinden dat ik het moet verkopen.
Maar ik ben er te veel aan gehecht.
Ze vinden het te duur, of ze zijn bang dat het te veel werk is voor mij alleen.
Dan zeg ik altijd: Kom me dan helpen.
Ik blijf hier.
Jij bent niet getrouwd, hè?
Wie, ik? Nee.
Ik ben het ooit wel geweest. Toen ik nog jong was.
Heb je kinderen?
Ik hoop het niet.
75, 76, 77...
Mag ik een slokje bier? -Nee. Ga door.
78, 79, 80. -Precies. En wat komt er na 80?
81. -Dat vormt een spoor. Zie je het spoor?
En waar gaat dat naartoe? -Naar de boef.
Ja, naar de boef. En waar gaat die boef naartoe?
Mag ik nog twee koffie?
Goeie reis gehad? -Lang.
Ja, lang. -En romantisch.
Romantisch?
Hij vond mijn luisterboek maar niks.
Waller.
Laat hem onze plannen zien.
Hij is groot.
Echt groot.
Maar hoeveel ligt er in die wagen?
Ik wil graag een pensioenrekening openen.
Hallo. Kunt u deze cheque verzilveren? -Zeker.
Was dat het? -Ja.
Ik zag hoe al mijn vriendinnen een huis kochten.
Ik vond dat wel zo'n kolossale stap. En ik had ook geen reden om dat te doen.
Tot nu toe, dan. Nu zijn we echt gesetteld, en we...
Meneer? Meneer, uw contanten.
Eindelijk valt alles op zijn plek.
Ik was nog een kind toen mijn vader ervandoor ging.
Toen ik de tienerleeftijd bereikte, hertrouwde mijn moeder.
Haar nieuwe man werkte bij de politie.
Bij de politie? -Jezus, zeg dat wel.
Ik hield me toen al bezig met kruimeldiefstallen.
Het eerste wat hij doet, is alle sloten op het huis vervangen.
En hij stelt een manifest van dertig pagina's op...
over wat er gaat gebeuren nu hij de baas in huis is.
Dingen die we moeten, dingen die we niet meer mogen, dat werk.
Met kerst ga ik naar het café. Ik kom laat thuis.
En het huis zit potdicht. Net een gevangenis.
Ik kan alleen bij een heel hoog raam.
Ik klim op de vensterbank en ik ben al half binnen.
Maar ik raak mijn evenwicht kwijt en klamp me vast aan de kerstboom.
De ballen vallen, het engelenhaar ritselt.
En door het engelenhaar zie ik mijn stiefvader in zijn witte herenslip...
in gevechtshouding, met beide handen zijn revolver omvattend.
Hij heeft zijn vinger al om de trekker en schreeuwt: Geen beweging.
Geen beweging, matroos.
Hij had me nog nooit matroos genoemd, dat was voor het eerst.
Daarna liep het pas echt uit de hand.
Daarom heb ik de pest aan kerst.
Hallo? -Met mij.
O, hallo. -Bel ik te laat?
Nee, zo laat is het nu ook weer niet. -Waar ben je mee bezig?
Ik moet mijn rekeningen betalen en ik zit dat uit te stellen.
Wachtte je op mijn telefoontje? -Niet zo brutaal. Waar zit je?
Ergens in Oklahoma of Missouri. Het lijkt allemaal op elkaar.
Wil je me komen zoeken?
De kluis dus. -De kluis én de geldwagen.
Denk je echt dat het ons lukt? -Ik denk dat we dat wel kunnen.
Ik denk dat we in principe alles kunnen, maar is dit niet iets te opzichtig?
Dan maar opzichtig. Ik ben het zat om steeds maar weer hetzelfde te doen.
Dat is gerommel in de marge.
Binnenkort word ik 67. Mijn botten doen pijn.
Godallemachtig.
Ik moet aan mijn eigen toekomst denken. De mijne.
Maar denk je dat het ons zou lukken, Forrest?
Waarschijnlijk wel. -Waarschijnlijk.
Waarschijnlijk?
In Paterson kwam je anders niet ver met 'waarschijnlijk'.
Dat was toen. Nu is het heel anders.
Nu weet ik waar ik mee bezig ben. -Ik ook.
Maar ik weet ook wat ik kan.
En tegenwoordig zijn dat twee verschillende dingen.
Ik wil niet rustig worden. Raak me niet aan.
Ik vind het helemaal niet oké.
Waarom moet ik stil zijn? Je moet me naar huis brengen.
Je broer heeft me betast.
Je laat je bloedeigen broer toch niet begaan?
...geblust, maar het gebouw liep flinke schade op.
Bij inspectie werden meerdere brandhaarden aangetroffen.
Opzet wordt dan ook niet uitgesloten.
In Dallas, Texas brengen politiekorpsen tientallen bankovervallen in verband...
met een bende zeer behendige overvallers.
Opvallend hierbij is dat de verdachten wat ouder zijn dan de gemiddelde boef.
We schatten ze tussen de 60 en 70. We noemen ze de Bejaarde Bende.
Goeie naam. -Bedankt. Hebben we zelf verzonnen.
Er zijn zelfs politiemensen over uit Albuquerque en Little Rock voor overleg.
Bejaarde bankrovers, dat valt toch op? Waarom zijn ze nog niet opgepakt?
Ze hebben veel meer ervaring in banken beroven dan wij in ze arresteren.
Gaat u ze zelf arresteren? -Iedereen hier heeft heel hard gewerkt.
Dus iedereen wil ze oppakken.
Maar ik zal er niet om liegen, ik zou ze dolgraag zelf in de boeien slaan.
Hopelijk krijg ik die kans.
Dan hoop ik voor u dat ze niet ondertussen al bezwijken. Dank u.
Terug naar jou, Ted.
Nu al terug?
Hebben jullie het nieuws gezien? -Nee. Wat wordt het voor weer?
Zonovergoten.
Dat meen je niet.
Op de beelden is te zien dat ze soepeltjes meelopen met de beveiliging.
Alsof ze hen naar het bal begeleiden.
Rechercheur?
Deze kant op, rechercheur Hunt.
De meeste mensen hadden niets door.
Is dit John Hunt? U bent in één klap beroemd.
Even zien of ik het goed begrijp. U liep achter hen aan naar buiten.
En toen schoot u op ze. -Ja. Twee keer, zoals ik al zei.
Goud. -Goud?
Wat gaan ze daarmee doen? -Geen idee.
Ze lieten geen enkel spoor na, tot een van de boeven dit neerlegde.
veel succes, John Hunt
Wat een prachtig aandenken.
groeten van de Bejaarde Bende
Hij schoot zo in mijn vetrolletje.
Ik heb mijn medicijnenstudie nooit afgemaakt.
Toe nou, dat hoef ik niet te weten.
Er komt net een nieuw bericht binnen.
De politie is op zoek naar drie verdachten van een mislukte bankroof.
Gaat het een beetje? -Ja, het gaat wel.
Het was ons bijna gelukt, hè?
Het is ons gelukt.
Waar zoeken we precies naar?
Zet eens stil. Spoel terug.
Wacht tot de bewakers langslopen. Je spoelt vooruit.
Het gaat in slow motion, dat duurt even. Hij spoelt echt terug.
Je spoelt vooruit. Druk nou op deze knop.
Je drukt... -Het is deze, stop.
Ga terug naar waar hij eerst stond. Waar je zijn gezicht ziet, daar.
Nee maar.
Is dat een glimlach?
Hij dacht vast aan jou.
Rechercheur Hunt?
Zijn dat ze?
We hebben die banden nodig. -Dat is mijn bewijs.
Nee, het is inmiddels een zaak voor de FBI. Bedankt, hoor.
De FBI is ooit opgericht om dit soort mannen te pakken.
Je had Dillinger en... wie nog meer?
Dillinger en nog zo wat luitjes.
Je rol is in elk geval uitgespeeld, John. Je hebt goed werk geleverd.
Juist.
Het moeilijkste deel zit erop. Nu lossen wij het verder wel op.
Ja, dat zou kunnen.
Misschien lossen jullie het wel op.
Of misschien vis ik uit hoe het zit. Vind ik die aanwijzing.
En los ik deze zaak op.
En dan komen jullie bij mij om me te bedanken en me de hand te drukken.
'Jij hebt uitgevist hoe het zat. Jij hebt de zaak opgelost. Goed gedaan.'
Schiet je iets te binnen?
Nee.
Ze zijn toch op hetzelfde uit als jij? -Ja, dat is waar.
Waarom mag jij het dan niet doen? -Ze denken dat zij het beter kunnen.
En is dat zo?
Waarschijnlijk wel.
Kun je even een bandenlichter pakken, maatje?
Misschien is het wel beter zo. -Waarom dan?
Ze zijn niet zo goed als jij, dus pakken ze hem niet.
Dank je, dat is lief.
En als het jouw werk was, zou je hem zeker pakken.
Maar gelukkig is het dat niet.
Want als je hem zou vangen, kon je niet meer achter hem aan.
Dat is een leuke manier van denken.
Dat was het dan, hè?
Tot kijk weer, jongens. -Hou je haaks, Teddy.
Hoor eens...
Er is iets wat ik je al een tijd wilde vragen.
Je woont recht tegenover de begraafplaats.
Is dat expres? -Nee.
Nooit bij stilgestaan ook? -Nee, niet echt.
Goed.
Tot volgende week.
Misschien moet je je ook even gedeisd houden.
Oké. -Dag, Forrest.
John?
Kom op nou, niet zo sip kijken.
We willen onze tijd toch niet verdoen met een stel oudjes?
Wat heb je daar?
Niets.
Wil je het echt niet proberen? -Volgende keer misschien.
Dit stond toch op je lijstje? -Jazeker, nog steeds.
En, mis je hem? -Zeker wel.
Maar we zijn jong getrouwd. Dat ging toen zo.
Toen werden de kinderen geboren.
En dan raak je jezelf een beetje kwijt.
Ik wel.
Het is zo makkelijk om te denken dat alles wel prima is.
Je denkt jarenlang dat je gelukkig bent.
En op een dag besef je ineens dat je dat misschien toch niet bent.
Dat je dat misschien nooit geweest bent.
Dat je misschien niet eens weet wat dat wil zeggen.
En dan gebeurt er iets. Iemand sterft.
Je kinderen worden groot en gaan het huis uit.
En dan denk je: wat heb ik nu nog over?
Dus ja, ik mis hem. En iets in mij zal hem altijd missen.
Maar nu denk ik: eindelijk mag ik eens egoïstisch zijn.
Want dan denk ik: waar ben ik over tien jaar mee bezig?
Als ik nu de deur achter me dichttrek, denk ik:
Dit is mijn laatste kans om iets te doen, wat dat ook mag zijn.
Weet je wat ik doe als de deur dicht is? Dan ga ik door het raam.
Als ik me afvraag waar ik mee bezig ben...
denk ik aan de tijd dat ik zo'n klein jochie was.
Dan denk ik: zou hij nu trots op me zijn?
Als het antwoord nee is, loop ik gewoon door.
Maar als het antwoord ja is, weet ik dat ik ben waar ik moet zijn.
En, is hij trots op je? Dat jongetje? -Het begint er steeds meer op te lijken.
Maar je bent toch nooit precies waar je moet zijn?
Want in dat geval ben je dood.
Het jongetje van tien in jou heeft wellicht wensen en dromen.
Maar hij heeft geen besef van tijd, of van de wereld. Niet zoals jij.
Je moet gewoon doorgaan. Je leven leven, nieuwe dingen uitproberen.
Je moet stug blijven doorgaan.
Neem me niet kwalijk, mevrouw. Kan ik de manager even spreken?
Dat ben ik. Waar kan ik u mee helpen?
Dus u wilt de hypotheek op uw naam zetten.
Ja, en ik wil hem ook gelijk aflossen.
Dat kan zeker, maar dan zal ze toch zelf een handtekening...
Ik wil haar graag verrassen. -Juist.
Ik kan u het geld geven en dat hoeft zij dan niet per se te weten.
Dat is een indrukwekkend kerstcadeau.
U kunt een paar dingen doen. U kunt haar de hypotheek cadeau doen.
Of ze komt hier om de koopakte... -Nee, dat wil ik niet.
Ik wil hem helemaal aflossen zonder dat ze het weet.
Ze komt het toch wel te weten.
Maar als ik het geld nu bij me heb? -U bedoelt op dit moment?
Heeft u dat? -Nee, maar stel nu van wel.
Dan moet ze nog altijd een paar handtekeningen zetten.
Het is zo ingevuld, heel simpel. -Maar het kan dus niet nu.
Oké.
Dank u.
Mag ik je Dorothy noemen? -Zeg maar Dot.
Prima. Vind je het goed als ik ons gesprek opneem?
Goed dan.
Juist.
Vertel maar gewoon wat je nog weet.
Nou...
O, sorry. Momentje. -Geeft niet.
Normaal ben ik niet degene die...
Nu is het nog erger.
Ziezo. -Doet hij het nu?
Sorry voor het oponthoud.
Moet ik opnieuw beginnen? -Ja.
Tjonge.
Nou, hij was maar twee jaar samen met mijn moeder.
Dus ik heb hem nooit ontmoet. Niet voor zover ik me kan herinneren.
Toen ik geboren werd, zat hij al in de gevangenis.
Mijn broer beweert dat hij hem zich nog vaag kan herinneren.
Ik betwijfel of dat echt zo is, of dat hij dat alleen maar denkt.
Want ja, je kent dat wel.
Je hoort een verhaal of je ziet een foto en dan bedenk je de rest er zelf bij.
Wij hoorden heel veel verhalen. Ze zat vol met verhalen over hem.
En die rammelden wel een beetje, maar wij waren nog klein.
Dus het ene jaar bevoer hij de zeven zeeën.
De andere keer was hij naar het front. -Grote verhalen dus.
Het maakte ons niet veel uit. Voor ons was hij gewoon papa.
Hij ondernam van alles, en op een dag zou hij weer naar ons terugkomen.
Tot op een keer...
Volgens mij was ik vijftien toen hij voorwaardelijk vrij zou komen.
Dus toen heeft mama ons apart genomen en verteld hoe het echt zat.
Voor het geval hij ons zou opzoeken.
Maar dat heeft hij dus nooit gedaan.
Hij heeft je nooit gebeld of geschreven? -Nee.
Nee, dat heeft hij niet gedaan.
Misschien weet hij niet eens van mijn bestaan af.
En hij is dus opa. -Ja, dat zal dan wel.
Hoe heet hij? -Robbie.
Robbie, zeg je deze meneer even gedag? Nee?
Sorry. -Geeft niks.
Mijn zoontje is ongeveer even oud.
Denkt u dat u hem te pakken krijgt? -Dat hoop ik wel.
In dat geval hoef ik hem niet te zien.
Ik heb geen zin om naar het bureau te komen en hem uit de rij te pikken.
Dat hoeft ook niet.
Hij hoort achter de tralies.
Volgens mijn moeder zei hij altijd dat hij deze keer voorgoed veranderd was.
Maar dan kwam hij vrij en dan begon hij gewoon weer opnieuw.
Steeds weer.
En toch bleef ze tot haar dood van hem houden.
Probeer deze eens. -Die is te groot.
En zoiets? Deze vind ik zelf zo mooi.
Doe rustig aan. -Wat vind jij ervan?
Kom even in het licht staan.
Zal ik hem even afdoen? -Nee, ik wil hem wel hebben.
Hoeveel krijgt u van me?
Ja, ik heb al zijn spullen bewaard van toen hij mijn cliënt was.
Ik wilde er misschien een boek over schrijven.
En anders was het wel een sterk verhaal voor mijn kleinkinderen.
Is dat de man die u zoekt? -Ja, volgens mij wel.
Forrest Tucker, ik weet het nog goed. Een echte boef.
Op zijn dertiende stal hij een fiets. Hij was er vroeg bij.
Hij zat altijd achter de tralies, behalve als hij weer eens ontsnapt was.
Zestien geslaagde ontsnappingspogingen.
Dat moet wel een record zijn, hè?
Een paar jaar geleden ontsnapte hij uit San Quentin. Per boot.
Had hij zelf gebouwd van schrootjes en jute.
Hij schilderde het logo van Marin County op het zeil en zeilde zo weg.
Als je hem ooit ontmoet...
doet hij al zijn avonturen tot in detail uit de doeken.
En hij verzint er nog een paar bij. -Hij had op tijd moeten ophouden.
Tja, als je iets echt graag doet...
Ik werd op de zaak gezet toen hij enkele jaren terug in Montana werd opgepakt.
Na een achtervolging. Later hoorde ik dat dat bepaald niet de eerste keer was.
Naderhand beweerden de agenten dat hij hen had beschoten.
Hij zei zelf dat hij niet eens een wapen bezat, maar dat zijn uitlaat knalde.
Ik denk dat dat gedeeltelijk waar is. Hij had altijd een revolver bij zich.
Maar als je zou zeggen dat hij er nooit mee had geschoten, zou ik je geloven.
Ik heb het er ooit een keer met hem over gehad. Forrest, zei ik...
er moeten toch makkelijker manieren zijn om aan de kost te komen.
Hij keek me aan en zei: Ik heb het niet over aan de kost komen.
Ik heb het over leven.
Hou je handen in het zicht.
Stap uit de auto.
Hallo, schatje.
Heb je hem gevonden? -Min of meer.
Hoe bedoel je?
Nou, ik weet inmiddels wie hij is. -En?
Het is een ouwe vent die ooit jong is geweest.
En hij is dol op banken overvallen.
Meer niet? -Meer niet.
Zo ben jij een vent die bij de politie werkt en hem wel te pakken krijgt.
Ja, zoiets ja.
Het is al laat.
Zo laat is het nou ook weer niet. -De kinderen slapen.
Hoe vast slapen ze?
Laten we uitgaan. Dan regelen we een oppas.
Ik moet morgenochtend naar mijn werk. -Nou, en?
Wat heb jij ineens? -Weet ik niet.
Moet je ze niet bellen? -Wat moet ik dan zeggen?
Dat je hem gevonden hebt. -Ik vertel niemand wat.
Vanavond is hij van mij.
Jij zat even heel ergens anders met je gedachten.
Klopt. Zullen we weggaan? -We hebben net taart besteld.
Ik bedoelde echt weggaan. Een reisje maken.
Vakantie, bedoel je? -Ja.
Ik weet het niet. Ik moet de dieren verzorgen.
Maar als dat geregeld was, zou je dan willen?
Misschien wel. -Goed.
Ik heb jou toch op tv gezien?
Kan zijn. -Jazeker.
Jij doet toch onderzoek naar die Bejaarde Bende?
Heb je ze opgepakt?
Nee, nog niet.
Heb je ze bijna? -We gaan vooruit.
Sorry, ik wil niet onbeleefd zijn, maar je das zit scheef.
Dit was verplichte kost toen ik op school zat.
Echt waar?
Zo zie je er piekfijn uit. Ben je uit met je meissie?
Met mijn vrouw, ja.
O, geweldig. Ik heb gemerkt dat het helpt als je er piekfijn uitziet.
Net of je weet waar je mee bezig bent, ook als dat niet zo is.
Forrest.
Ik weet waar ik mee bezig ben.
Forrest Tucker, je staat onder arrest. Weg bij de auto.
Handen omhoog en weg bij de auto. Nu meteen.
Niet doen. Kom je auto uit.
Toe nou.
Mijn zoontje.
Goed. Stop hier maar.
Is alles goed met hem?
Ik begrijp het.
Juist. Bedankt voor je telefoontje.
Wat is er gebeurd?
Ze hebben hem opgepakt. -Echt waar?
Hoe dan?
Iemand heeft kennelijk gepraat.
En nu?
Hij gaat de gevangenis in.
Wat jammer.
Ja, ergens wel.
Wat jammer dat jij hem niet hebt opgepakt.
Ik vind het niet erg.
De Bejaarde Bende is opgerold.
Gisteravond heeft de FBI de bendeleider opgepakt in Fort Worth:
De 74-jarige Forrest Silver Tucker.
Tucker, afkomstig uit Florida, werd bekend in de Bay Area...
vanwege zijn ingenieuze ontsnapping uit de San Quentin-gevangenis.
Dat was niet de enige ontsnapping van deze veelpleger.
Ook Teddy Green, die samen met Tucker in San Quentin zat, is opgepakt.
Een derde bendelid is nog voortvluchtig.
Maar de Bejaarde Bende is volgens de politie nu toch echt met pensioen.
Forrest Tucker, je hebt bezoek.
Je hebt tegen me gelogen over hoe je heet.
Ik dacht dat je het al wist.
De rechercheurs vroegen me ook al of ik het wist.
Of ik dan helemaal niets vermoedde.
Wat zei je toen? -Natuurlijk niet.
Het spijt me.
Ja, het spijt mij ook.
Ik heb iets voor je geschreven.
Wat is dit? -Een lijst van al mijn ontsnappingen.
1: 16 JUNI 1936 UIT HET OPVOEDINGSGESTICHT
2: 14 FEBRUARI 1942 UIT HET DETENTIECENTRUM IN CLEARWATER
3: 22 NOVEMBER 1944 UIT DE GEVANGENIS IN ATTICA
4: 1 JANUARI 1945 UIT DE GEVANGENIS IN RAHWAY
5: 27 JULI 1950 UIT DE GEVANGENIS IN ORIOLE
6: 12 AUGUSTUS 1952 UIT HET HUIS VAN BEWARING IN MILWAUKEE
7: 2 OKTOBER 1955 UIT DE GEVANGENIS IN VIENNA
8: 25 DECEMBER 1956 UIT HET HUIS VAN BEWARING IN OKLAHOMA CITY
9: 21 JANUARI 1957 UIT DE GEVANGENIS IN HUNTSVILLE
10: 22 NOVEMBER 1958 UIT DE GEVANGENIS IN KANSAS CITY
11: 5 OKTOBER 1960 (IK WEET NIET MEER WAAR)
12: 28 SEPTEMBER 1962 UIT DE GEVANGENIS VAN LEBANON
13: 4 JULI 1963 UIT DE GEVANGENIS IN WEST FELICIANA
14: 16 DECEMBER 1966 UIT DE GEVANGENIS IN FOLSOM
16: 10 AUGUSTUS 1979 UIT DE SAN QUENTIN-GEVANGENIS IN MARIN COUNTY
Kom je, Forrest? -Ik maak dit even af. Tot zo.
En deze dan?
Ik bewaar het leukste voor het laatst.
Nou...
Misschien moet je maar eens blijven zitten waar je zit.
DAT DEED HIJ OOK.
De bijkeuken is hier recht tegenover. Pak wat je wilt.
Je mag zo lang blijven als je wilt.
Dank je wel.
Ik ben blij dat je me belde.
Ik ben blij dat je opnam.
Samuel Ariela mei 1885
Dan gaan we door.
Waarheen doet er niet toe.
We kunnen naar Arizona. Daar hebben ze rechte wegen.
En dan bouwen we een huis. Ja, dat gaan we doen.
Want ik moet nu snel ergens wortelen.
Anders vlieg ik zo de lucht in.
Word wakker, Jewel.
Ik moet er even tussenuit. Kan ik wat voor je meebrengen?
Hoelang blijf je weg? -Niet lang.
Hé, John. -Ja, daar spreek je mee.
Met wie spreek ik? -Hoe gaat het ermee?
Forrest Tucker. Ben jij het?
Ik hoorde dat je vrijgelaten was. -Klopt.
Hoe dat zo? Was je het beu om tunnels te graven en over hekken te klimmen?
Dat dacht ik eerst wel, maar...
Forrest?
Gaat het wel, Forrest?
Zo direct wel, ja.
FORREST TUCKER BEROOFDE DIE DAG NOG VIER BANKEN
TOEN HIJ UITEINDELIJK WERD OPGEPAKT, VIEL HET DE BETREFFENDE AGENTEN OP...
...DAT HIJ GLIMLACHTE.